Internationale Chaos
Vaste lezers van mijn columns weten dat ik, wanneer het op internationaal zakendoen aankomt, een groot liefhebber van de drie R’en ben. Rust. Reinheid. Regelmaat.
Een nieuw land ontdekken, je bedrijf blootstellen aan een hele nieuwe groep mensen, de kloof van de zakelijke cultuur overbruggen, hele andere eisen aan je product verwerken en bedrijfsaanpassingen maken waar je tot voor kort nog nooit over nagedacht hebt. Dit is op zichzelf allemaal al moeilijk genoeg. Het gaat helaas dan ook vaker fout dan goed. Dan helpt het dus enorm als de economische omstandigheden waarin je je begeeft een beetje stabiel zijn. Anders moet je je daar ook nog mee bezighouden.
Toen Trump vorig jaar opnieuw aan de macht kwam, had ik al voorspeld dat hij voor flinke chaos op het wereldtoneel zou zorgen. Voor zover voorspelling gaan was dat even profetisch als orakelen dat morgenochtend de zon weer opkomt. Maar het blijft verbazingwekkend hoeveel internationale chaos het regime van één land in zo’n korte tijd kan veroorzaken.
“Wapenen tegen de chaos”
Volstrekt willekeurige importheffingen instellen. De hoogte van die heffingen veranderen, zodra je er zin in hebt. De steun aan de oorlog in Oekraïne opzeggen, omdat je Putin een geweldige kerel vindt die het volste recht heeft om heel Europa te veroveren. Dan Oekraïne toch maar weer wel steunen omdat Mark Rutte je ego gestreeld heeft. Meermaals openlijk ruzie maken met China in de hoop om een escalerende handelsoorlog te ontlokken. Dreigen om Groenland, een (semi)soevereine Europese staat, binnen te vallen en daarmee dus de facto een echte fysieke oorlog met Europa te veroorzaken. Venezuela binnenvallen om de president en z’n vrouw te kidnappen en te ontvoeren naar de VS. Totaal ongeprovoceerd Iran bombarderen en honderden burgerslachtoffers maken, waardoor Iran als tegenactie een zeestraat afsluit zodat het mondiale olie-, gas-, helium- en kunstmesttransport compleet vastdraait.
Om maar even een paar willekeurige akkefietjes van het afgelopen jaar te noemen. Allemaal zaken waar wij, mensen met internationale ambities, de negatieve gevolgen van ondervinden.
Hoe wapen je je hiertegen? Niet, is het korte eerlijke antwoord. De enige manier om met chaos om te gaan is je eraan overgeven en zoveel mogelijk meebewegen. Grote stugge bomen breken om bij een storm, maar kleine flexibele exemplaren blijven staan.
Afleiding zoeken helpt hierbij. Zo bevond ik mij vorige week bij de première van de theatervoorstelling Operation Hellfire. Het verhaal: het Strafhof in Den Haag besluit om oud-president Obama op te pakken voor oorlogsmisdaden. President Trump ontsteekt in woede en besluit om de oorlog aan Nederland te verklaren. Hoe gaat ons land hiermee om?
Een steengoede geopolitieke thriller op het toneel. Ze touren de rest van het seizoen nog door het land. Dus als je tijd hebt en afleiding zoekt, maar wel dicht bij het onderwerp wilt blijven, is dit perfect!
De ultieme chaos zie ik zich liever op het schouwburgtoneel voltrekken dan op het wereldtoneel.
Beeld: slotapplaus bij Operation Hellfire. Foto: Sjoerd Wennekes