Stemmen horen IV
Deze week was ik als spreker uitgenodigd op een verkiezingsdebat voor Nederlandse expats. Het evenement was live in Brussel, maar uiteraard ook online te volgen. Expats zijn immers overal. Centraal stond de stelling dat het deze campagne veel te weinig over de EU ging, en dan vooral de EU in relatie tot de VS en China. Samen met nog drie andere experts concludeerde we dat, inderdaad, de internationale rol van Nederland in deze campagne nauwelijks is benoemd. Terwijl de belangrijkste thema’s van de toekomst allemaal op Europees niveau behandeld worden. Denk aan de energietransitie, klimaatveranderingen en de herbewapening. Maar ook onze moeilijke relatie met de VS, met China, met Rusland en met AI.
Aan het einde van de avond bekroop mij het gevoel dat we in Nederland, maar wellicht in alle Europese landen, een beetje schizofreen zijn geworden. We willen allemaal de vruchten plukken van de Europese samenwerkingen, maar we willen het vooral niet over Europa hebben. We willen allemaal een sterk front tegen Rusland, China en de VS vormen, maar we willen dat allemaal als individuele kleine landjes blijven doen. En specifiek voor lezers van deze column: we willen allemaal succesvol de grens over, maar we willen geen verdere Europese integratie wat dat succes mogelijk kan maken.
“Graag weer saaie politiek”
Deze schizofrenie zit niet alleen op het EU-thema, maar überhaupt op samenwerken. In een recent onderzoek kwam naar boven dat veruit de meeste Nederlanders willen dat politici onderling meer samenwerken, en elkaar minder de tent uit vechten. Tegelijkertijd wil men ook politiek spektakel omdat men anders niet geïnteresseerd genoeg is om te gaan stemmen. Dus alleen als politici elkaar verbaal te lijf gaan wordt er gestemd, om vervolgens te roepen dat ze dat niet moeten doen.
Snapt u het nog?
Bij deze dan ook het pleidooi om de politiek weer saai te maken! Stop met het continue peilen. Zorg voor meer genuanceerde en diepgaande debatten over de inhoud. Meer mensen in de politiek die de uitdagingen van ons land samen met de andere partijen aangaan. En ja, dat vraagt om polderen en compromissen sluiten. Maar dat is juist goed! Want op zo’n manier krijg je tenminste wel dingen gedaan. Het is veel beter wanneer alle partijen een heel klein beetje moeten inleveren, dan wanneer één partij helemaal z’n zin krijgt. De Deltawerken, de Afsluitdijk en de provincie Flevoland waren er nooit gekomen als de politici van die tijd alleen maar puntjes aan het scoren waren voor hun achterban.
De R zit weer in de maand, en de drie R’en mogen ook weer terug in de politiek. Rust, Reinheid, en Regelmaat. De keuze is 29 oktober aan ons allemaal. De stemmen worden uitgebracht, geteld en hopelijk ook gehoord. Ik wens u allemaal veel wijsheid toe met het rode potlood!
P.S. Als u nog steeds niet weer op wie u straks moet stemmen; nummer 31 van de enige echte Europese partij, neemt uw stem zeer graag in ontvangst!
Beeld: Kandidatenlijst Tweede Kamerverkiezingen 2025. Foto: Sjoerd Wennekes